We vertelden haar, met zijn vijf, over ons werk in en buiten de gevangenissen — in België en daarbuiten. Over twintig jaar inzet voor menswaardige detentie en herstelgerichte trajecten tussen slachtoffers, families en daders.
Annelies luisterde, en deelde onze zorgen. Deugddoend om te ontdekken dat we zo op dezelfde lijn zitten — niet alleen in de zorgen, maar ook in de ideeën voor oplossingen. Eén ding kwam duidelijk naar boven: de harde teneur in de samenleving over mensen in detentie. De roep om langere straffen. De onwetendheid over hoe zinloos die zijn zonder zorg voor herintegratie. En de onwetendheid over het feit dat alternatieven niet alleen menselijker zijn, maar ook maatschappelijk én financieel voordeliger.
Without Walls is oprecht blij met de plannen van de minister en zal in de nabije toekomst zelf mee aan de kar blijven trekken om de aanpak van het gevangenisbeleid meer te vermenselijken, met oog voor slachtoffers en een menselijke opvolging van daders.
Het was een gesprek zonder poespas, aan één tafel, met de minister gewoon erbij —
het soort ontmoeting waar je nadien nog even van naglimt.
Waar jaren van stakingen niet altijd het gewenste gehoor kregen, lijkt er nu, van verschillende kanten, stilaan beweging te komen. Eerst koning Filip die de Begijnenstraat bezocht. Nu Annelies Verlinden die zelf de deur bij ons opende. Without Walls blijft kloppen op de juiste deuren — en het doet deugd te merken dat er steeds vaker wordt opengedaan.
