Ze zijn met z’n vieren. Drie hebben de doodstraf - lees levenslang - voor drugs. Eentje kreeg een lagere straf omdat hij zijn jonge bruid vermoord heeft. Een voor een doen ze hun verhaal. Twee dingen treffen me meteen: hun schuldinzicht en geen klaaggezang. Normaliter reserveer ik een eerste half uur voor jeremiades. Hier hoeft dat niet. Ze zijn tevreden over hun logies en over hun tong geen ontiegelijk woord over de directeur en zijn personeel. A excuseert zich al snel omdat hij het druk heeft en verdwijnt ...
Ook G kan zich wel voor het hoofd slaan. ‘Nooit raak ik nog een druppel alcohol aan,’ zegt hij met volle overtuiging. Een fles ‘groene fee’ zoals hij ze noemt heeft zijn leven verwoest. Tijdens de huwelijksreis in Sharm el Sheikh ging hij over de rooie en in een handgemeen met zijn kersverse bruid bracht hij haar om het leven ...
En dan is er M. Er zit een Kempisch accent aan zijn Nederlands. Toen hij jaren geleden in België neerstreek, beheerste hij slechts één zin. Een deugniet van een vriend had hem in Egypte wijs gemaakt hoe hij ‘goeiedag, hoe gaat het ermee?’ in het Vlaams moest zeggen. Hij toonde zijn paspoort in Zaventem aan een vrouwelijke douane en zei: ‘Dikke tetten, mooie kont’ ...
L is de oudste van de vier. Door hem ben ik hier. Hij lijkt de gezapigste van allen en ik kan zijn Antwerpse kwinkslagen wel smaken. Hij geeft een opgerold schilderij mee voor zijn moeder. L studeerde ooit kunsten. In gevangenschap haalde hij zijn talent vanonder het stof en heeft hij al menig schilderij gemaakt. De verhalen stapelen zich op als een piramide.
Zitten wij nu in een Egyptische bajes of in Café Jozef op het Astridplein?
Uren verstrijken maar de tijd is immer kort. Morgen krijgen we weer een dag van ontmoeten, van culinaire gevangeniskost, van non-stop verhalen.
...
